Bay Muannit Sahtegi’nin Notları – Vüs’at O. Bener

Bay Muannit Sahtegi’nin Notları – Vüs’at O. Bener , YKY, 2010, 81 sayfa

“Yine ölgürgen bir intihar sabahı…” diye başlayan anlatı. Günlük, roman, tarihe düşülen notlar, günlük yaşamın kafkaesk ayrıntıları. Kendi kendine konuşan bir anlatıcı, ordan burdan, ama bir bütün içinde.

Bay Sahtegi’den Fatoş’a;
bağışlaması dileğiyle sunu yerine:
(bilmiyorum nedir bu sende olan, bu kapayan ve açan; yalnız
anlıyor içimde bir şey
gözlerinin sesini güllerden derin olan)
kimsenin
yok, yağmurun bile, böyle küçük elleri
e.e. cummings  (yağmurun elleri-yeni türkü)

“yine öldürgen bir intihar sabahı, yirmi miligram nobraksin almama karşın, ellerimin titremesini önleyemiyorum, kaydın bay muannit sahtegi, yapma, seni konuşmak değil, yazmak kurtarır derken, yani günlük adı altında ilk üç beş tümcenin yazıldığı günden tam üç ay sonra, yeniden başlamayı deniyorum.” (s.9).

“bir kış daha dayanmalıyım. altmış beş yaşımı doldurabilsem ikinci emekliliğimi kimse yadırgamaz sanırım artık. ölümü beklerim sessiz sedasız köşemde. yollarda yığılıp kalıverecekmişim gibi geliyor bana. gözlerimin altı torbalandı. ölüm nasıl beklenir? param yeterse rakı içerek, gece-gündüz birbirine karışır… aragon’du yanılmıyorsam bu yöntemi benimseyen. ben de aragon’um ya! alkışlarla alkışlarla geçivermedi hayat!” ( s.81)

Buzul Çağının Virüsü – Vüs’at O. Bener

Hep kıskandın kendini, kendinden canım aptalım benim. SEN HEP YANILGI VE YENİLGİLERDEN OLUŞTUĞUN İÇİN YAŞAYABİLENSİN”(s.35)

Buzul Çağının Virüsü – Vüs’at O. Bener.  YKY, 2010, 217 sayfa

“Denizdi bakan sabaha, yorgun, ağır, derin, kırışık, eskimesiz, çoğalmayan ve çoğaltmayan. O bile ölürdü ha? Sokuldum ısıyı oluşturan, dokunan, dokunabilmeyi bilmez ellerine. ‘Acımasız olma bunca.’ İşte, buzul çağının virüsü olmaya çoktan razıyım. Ya da ölüm mantıksa, o bile ölürse, biz neden yaşayalım? O bile ölüm öncesi ölüm bilincindeyse..” (s.80)

“Aklın sonsuzda sınırlanması, kendini bilmesindeki sınırlılık değil midir?” (s.57)

“Yaşayamamak da yaşamaktır.”

“Dipnot: Öpmek de yazılamıyor ki, bağışla.”

yeniden, sonra yeniden okumalıyım bu kitabı…. Vüs’at O. bener, ben burdayım, sen nerdesin ey okuyucu…. diyor her satırında romanın. Alışılmış bir roman değil. Bir anlatı şiir. Şiir ormanında bir gezinti geçmişe.

Ekşi sözlükte buuzl çağının virüsü.

Aşağıdaki metin, mavimelek adlı siteden alınmıştır.

“Buzul Çağının Virüsü’nde Bir Dönemin Panoraması” | Tuğçe Ayteş

“GEREKİRSE SİLERİM GÖZYAŞIMI”

“Uçtum gene, o hiçbir doluluğa sığmayan boşluğa. Lambalar yakılmalı değil mi içimde? Korkma büyüt alevi, ‘niçin’iyle başbaşa kalsın, sürdüremez olsun yanıtsızlığını.“
Buzul Çağının Virüsü / Vüs’at O. Bener